We wsi znajdowała się kaplica unicka na cmentarzu grzebalnym. Od 1810 r. stanowiła ona filię parafii unickiej w Horodyszczu. Siedzibą parafii rzymskokatolickiej były Wisznice. W 1874 r. kaplicę odebrano unitom i zamieniono na cerkiew prawosławną. Od tego czasu zaczęły się represje i prześladowania opornych unitów odrzucajacych rusyfikację. O skali prześladowań świadczą płacone kontrybucje oraz wywózki mieszkańców Polubicz w głąb Rosji. Koło Emigracji Polskiej w Paryżu wydało w 1874 r. okolicznościowy medal według projektu C. K. Norwida "Braciom Rusinom...", na rewersie którego jest napis "Województwa Podlaskie i Lubelskie, Polubicze, Drelów i Pratulin".
Pierwsza wojna światowa w 1914 r. spowodowała opuszczenie Polubicz przez Rosjan, którzy wcześniej wioskę spalili, a następnie zajęcie miejscowości przez Niemców.
Na początku 1918 r. Niemcy wywieźli z cerkwi szaty liturgiczne i sprzęt ruchomy. Wiele z uposażenia świątyni ukryli mieszkańcy Polubicz. W tym też roku zaczęto w dawnej kaplicy (cerkwi) odprawiać nabożeństwa.
Rzymskokatolicką parafię w Polubiczach p. w. Św. Jana Ewangelisty erygował Biskup Podlaski Henryk Przeździecki 30 maja 1919 r. Parafia liczyła przeszło 1300 wiernych. Ze względu na ilość wiernych, jak i fatalny stan dawnej cerkwi zaszła konieczność budowy nowego kościoła. Z powodu ubóstwa mieszkańców (wieś została spalona w 1914 r.), brak bogatych fundatorów, zdecydowano zakupić nieużywaną drewnianą cerkiew pounicką z miejscowości Opole i przenieść ją do Polubicz. 3 października 1921 r. stu ludzi pojechało furmankami do opola, aby rozebrać cerkiew i prezwieźć do Polubicz.
Stara cerkiew unicka, nieczynna od kilkudziesięciu lat została zbudowana w 1643 r. z fundacji Ludwika Kopcia. Świątynia wraz z częściowym wyposażeniem została przywieziona do Polubicz. Tu rozebrano starą cerkiew i na jej miejscu zaczęto budować nową. Majstrem budowlanym, który kierował robotą był Zygfryd Melaniuk z Przegalin, pomocnikami - miejscowi parafianie. Budowa kościoła trwała do grudnia 1924 r. 21 grudnia 1924 r. kościół zostaje poświęcony. W tym czasie następuje też wyposażenie świątyni w niezbędne sprzęty. Z dawnej świątyni unickiej ocalały kielichy i monstrancja, stary krzyż z pasją z XVII w. Z sąsiedniej parafii przywieziono ambonę i wykonano stylową chrzcielnicę i zakupiono świeczniki.
W latach 1925 - 27 rozpoczęto budowę drewnianej, reprezentacyjnej plebanii. W latach 1926 - 29 do kościoła w Polubiczach stolarz - samouk z Wólki Komarowskiej Franciszek Maksymiuk wykonał trzy stylowe ołtarze z drewna dębowego bogato złoconego. Fundatorem ołtarza głównego był Zdzisław Dmochowski, dwóch bocznych - parafianie. W 1936 r. Zygmunt Kamiński z Warszawy zbudował organy do światyni. W tym czasie przy kościele funkcjonuje dobry chór, wiele stowarzyszeń i organizacji społeczno - kulturalnych.
Okres okupacji oszczędził generalnie świątynię, nie szczędząc parafian. Świątynia utraciła zabytkowe dzwony pochodzące z czasów unickich.
W 1947 r. na świątynię od frontu nabudowano dwie wieże i zmieniono pokrycie dachu, zamieniając starą dachówkę na ocynkowaną blachę. Na placu przed kościołem ustawiono pamiątkową figurę jako wotum za ocalenie mieszkańców Polubicz w czasie wojny. W 1954 r. wybudowano dzwonnicę i zawieszono dzwon "Stanisław" zakupiony w 1946 r., w tym też roku zelektryfikowano kościół.
Cmentarz przykościelny został ogrodzony kutym ręcznie, żelaznym, stylowym ogrodzeniem. Ciekawą pamiątką z czasów unickich jest obraz Matki Bożej z Dzieciatkiem odnowiony i umieszczony w ołtarzu głównym w 1964 r. O jego kulcie świadczą liczne wota umieszczone wokół niego. Obraz datowany na XVI lub XVII w. jest ciekawym obiektem sakralnym.
W latach 1973 - 75 w świątyni wykonano nową podłogę z desek dębowych oraz nowe drzwi wejściowe, sufit w nawie głównej i prezbiterium wybito płytą pilśniową. Świątynię pomalowano i wokół ułożono chodnik z płytek cementowych. W latach 1977 - 83 przy kościele organizowane są turnusy wypoczynkowo - rekreacyjne przez Ruch Światło - Życie. W tym okresie przez świątynię przewiną się setki młodych ludzi.
W ostatnich latach świątynię pomalowano, konserwując dach, wykonano instalację odpływową oraz instalację odgromową.
ks. Józef Nikoniuk
| następna » |
|---|
