Książę (1867-1951), arcybiskup krakowski, od 1946 kardynał. 1893
wyświęcony na kapłana. 1905 powołany do Rzymu na szambelana
papieskiego.
Od 1912 biskup krakowski. W czasie I wojny światowej współzałożyciel i
działacz organizacji charytatywnych. Po podpisaniu konkordatu, 1925
mianowany arcybiskupem metropolii krakowskiej.
W ostatnich latach niepodległości skłócony z sanacją, m.in. przeciwny
złożeniu zwłok J. Piłsudskiego na Wawelu. Podczas II wojny światowej,
pod nieobecność przebywającego w Rzymie prymasa A. Hlonda, faktyczny
przywódca Kościoła i jeden z przywódców narodu. Od pierwszych dni
okupacji związany z działalnością niepodległościową. Współpracował z
rządem polskim na emigracji (Rząd Rzeczpospolitej Polskiej na
emigracji, odważnie stawał w obronie prześladowanego społeczeństwa.
Współorganizator Rady Głównej Opiekuńczej. W marcu 1945 pod jego
patronatem rozpoczęto wydawanie Tygodnika Powszechnego.
1950 inspirator i współautor listów protestacyjnych Episkopatu Polski
do prezydenta B. Bieruta, potępiających represje i prześladowania
Kościoła w Polsce.
